W pustyni milczenia Bóg karmi ciszą, która otwiera ucho serca.
Decyzja wejścia w tę przestrzeń przemienia wewnętrzną pustkę w spotkanie.

Nasienie Bożego królestwa kiełkuje w ukryciu, niezależnie od ludzkich wysiłków. Wierność adoracji ujawnia cierpliwą łaskę rodzącą owoce. Pojawiają się kolory w życiu duchowym.

W izdebce serca modlitwa w ukryciu spotyka Ojca widzącego prawdę wnętrza. Tam cisza odsłania szczerość i rodzi spotkanie.

Czas jest darem miłości — kto kocha, znajduje go w obfitości. Boża cierpliwość wciąż na nowo wyprowadza z utartych, ciemnych ścieżek i zaułków.

W słabości, którą św. Paweł nazywa ościeniem, objawia się moc Chrystusa i rodzi pokora. Na pustyni życia Bóg przemawia jak do Mojżesza: "Zdejm sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą." (Wj 3,5)

Ciało staje się świątynią Ducha Świętego, tam Bóg mieszka i przemienia. Serce Boga i serce człowieka to miejsca najświętsze.

Historia woła świadectwem: Bóg był z nami, jest i będzie. Głos przeszłości opowiada o obietnicy Bożej obecności.

Jesteśmy domownikami Boga, zbudowanymi na kamieniu węgielnym — Chrystusie, powołanymi do wspólnoty świętych. Wspólnota jest naszą rodziną. Być z Bogiem to znaczy być u siebie, w domu.

Szerokie serce otwiera spojrzenie ku wieczności – ku przestrzeni, która nie zna granic. To jest prawdziwa perspektywa życia.

Światło rozcina mrok i zaprasza do przemiany. Obraz nawiązuje do dzieła Caravaggia o tym samym tytule.

Blask spotkania z Bogiem odbija się na twarzy jak u Mojżesza na skutek rozmowy z Nim. Przestrzeń świątyni i adoracji jest przestrzenią bliskości Pana.

Jak przedsionek naszego fizycznego serca przepompowuje krew do odpowiednich miejsc, tak pokój Boży pcha nas ku Bogu i ku własnej tożsamości.

Bóg jest Osobą pragnącą zaangażowania ludzkiego serca, odpowiedzi na miłość i wejścia w żywą rozmowę. Szczery krzyk może być tą szczeliną, którą popłynie Boża łaska.